1397/11/16

این روزها پر از خشم و پر از ترس، هر بار به واتس آپ نگاه میکنم ، آنلاین هستی تا نیمه های شب، چند شب ساعت 4:30 صبح خوابیدی. هیچ کدوم از اینها مستقیماً به من ربطی نداره اما چند شب ِ که خواب های مغشوش و آشفته میبینم، خیلی آشفته.
باید قطعه ای برای ارکستر سوئیس بنویسم و قلم روی کاغذ نگذاشتم، تمرکز ندارم و آشفته ام. در روز صدها بار واتس آپ رو باز میکنم و میبینم تو آنلاین هستی. شب ها تا وقتی مطمئن نشم که خوابیدی نمیتونم بخوابم، به فاصله دو دقیقه به دو دقیقه آنلاین میشی، این زمان بندی روند یک مکالمه را نشان میده. اما با چه کسی؟ یا چه کسانی!! و هیچ کدوم اینها به من ربطی نداره.
نگرانی هم به این حس ها اضافه شده بود، امروز پرسیدم:
-رومینا همه چیز خوبه؟
-فعلاً که بد نیست ، صفحه اول بِرگ رو زدم کامل
-(فاک موزیک) موزیک نه ، خودت
- بلله مررررسی
- اوکی
میلیاردها کهکشان ، مرگ تدریجی زمین، گرسنگی در ونزوئلا، گولاک های پابرجای چین که برای هیچ کدام نگران نیستم، و حالا من نگرانی تازه ای دارم ...